Comfortabele luiers

Luiers zijn handige hulpmiddelen die er voor zorgen dat de baby de omgeving en zichzelf niet bevuilt. Er zijn een hoop verschillende soorten luiers maar ze zijn over het algemeen onder te verdelen in twee categorieën.

Wegwerp en wasbare luiers. Beide luiers hebben zo hun voor en nadelen. Een wegwerp luier heeft als voordeel dat het over het algemeen als iets minder irritant door de baby wordt ervaren. Het vocht wordt namelijk omgezet in gel waardoor de billen droger blijven. Maar sommige baby’s zijn gevoelig voor deze gel waardoor er weer irritatie kan optreden.

wasbare luier
Wasbare luiers absorbeert het vocht maar de luier kan maar een bepaalde hoeveelheid vocht opnemen. Dus wanneer er teveel vocht wordt opgenomen dan zullen de billen dus een beetje vochtig zijn. Maar bij regelmatige verschoning zal dit beperkt worden.

Wasbare luiers zijn beter voor het milieu, wat ook niet geheel onbelangrijk is voor de toekomst van de baby. Maar wegwerpluiers zijn weer een stuk makkelijker om mee te werken en besparen veel moeite.

Vriendin Vader Julian en Ruben doet haar verhaal

Nederland was in mei wekenlang in de ban van de zoektocht naar de broers Ruben en Julian. Weinigen begrijpen dat vader Jeroen Denis na een hopeloze vechtscheiding zijn zoontjes mee de dood in nam. Ook zijn vriendin Esther Kelder niet.

Vriendin Vader Julian en Ruben doet haar verhaal

Zij zag de situatie met Jeroens ex-vriendin escaleren. Ruben en Julian waren degenen voor wie Jeroen leefde. Toen zij dreigden te worden afgepakt, had zijn leven geen zin meer. Elke dag wordt Esther Kelder geconfronteerd met de leegte die Jeroen achterliet. Veel vragen spoken door haar hoofd. Antwoorden blijven uit. Die krijgt ze niet van Bureau Jeugdzorg, justitie of de Raad voor de Kinderbescherming. Ook niet van Jeroen.

,,Ik heb boven drie lege bedden. En waarom? Ik snap zijn wanhoop, maar niet dat hij dit heeft gedaan. Soms denk dat ik ze straks gewoon weer lachend binnenkomen.”

Het is ruim een halfjaar nadat Jeroen Denis (38) zichzelf en zijn zoontjes Ruben (9) en Julian (7) van het leven beroofde. Voor één keer doet Esther haar verhaal in het Algemeen Dagblad, gesteund door een map vol documenten en mails. Om ervoor te zorgen dat ouders en instanties lering trekken uit dit drama, en om Jeroen een stem te geven.

Als ze denkt dat al haar tranen zijn opgedroogd, komen ze weer. Als ze urenlang vertelt over de mooie momenten met Jeroen, Ruben en Julian, de boosheid over de vechtscheiding en over het gemis nu. ,,Jeroen was mijn maatje. We maakten lol en bespraken veel. Daarom is het zo gek dat dit is gebeurd, zonder dat ik het wist. Ik kan er nog steeds boos om worden. Was er écht geen andere oplossing?”

Ze kan proberen zijn gedachten te volgen. Het is een wanhoopsdaad geweest, omdat hij bang was dat zijn ex-partner Iris door zou gaan tot hij niet meer voor zijn kinderen mocht zorgen. Een statement. Een noodkreet. ,,Jeroen is tot het uiterste gedreven. Hij zag geen uitweg meer. Hij stond met zijn rug tegen de muur, was murw gebeukt. In zijn wanhoop heeft hij een keus gemaakt.”

Een keus die weinigen zullen begrijpen. Een keus die Esther veroordeelt. Zijn familie en vrienden kennen Jeroen zo niet. Hij was een goedzak, levensgenieter, beschermende broer, sportman pur sang en fantastisch mens. Jeroen was vooral de liefhebbende, zorgzame en behulpzame vader.

Dat Jeroen in april 2013 een dramatisch besluit neemt, gaat er bij haar niet in. In die periode voelt hij dat vele beschuldigingen, rechtszaken en hulpverleners verder, zijn omgang met Ruben en Julian onder druk staat. De Raad voor de Kinderbescherming bereidt een advies voor. De onzekerheid zet het leven van Esther en Jeroen stil. De verbouwing van de zolder voor de kinderkamers laten ze liggen. De vakantie naar Spanje is onzeker.

,,Jeroen werd steeds meer gespannen. In de meivakantie zou hij met Ruben naar een vader- zoonkamp in de Ardennen gaan. Alles was al geregeld. Jeroen wist niet waar hij aan toe was. Hij werd kortaf en was snel geïrriteerd. Eind april heb ik gezegd dat ik de raad zou bellen. Maar dat wilde Jeroen niet.”

Esther weet dan niet dat Jeroen allang op de hoogte is van het oordeel. Op 15 april vervliegt zijn hoop met een telefonische mededeling van de raad. Om Ruben en Julian rust en stabiliteit te geven, worden ze een jaar onder toezicht gesteld van Jeugdzorg. De hoofdverblijfplaats is bij de moeder, omdat de afstand tussen Zeist en Vleuten ‘te groot’ is. Jeroen krijgt de kinderen om het weekend, maar alleen als de kinderen van Esther er niet zijn.

,,Mocht (medische) hulp stagneren vanwege het gezamenlijk gezag, dan dient éénhoofdig gezag bij de moeder te worden overwogen.” Jeroen breekt definitief. De buitenwereld merkt niets. Ook Esther niet. Ja, hij heeft geen zin meer om te hardlopen. Bij het skeeleren kan hij een vriend nauwelijks bijhouden. Zijn immer tomeloze energie stroomt uit het sterke lijf. Jeroen is moegestreden.

Het is het resultaat van een 4 jaar durende vechtscheiding met Iris, met wie hij 13 jaar een relatie had. In 1998 gaan ze in Zeist samenwonen. Jeroen doet na de havo het CIOS en een opleiding fysiotherapie. In de zomer van 2003 wordt Ruben geboren, 2 jaar later Julian. ,,Zijn jongens waren zijn alles,” vertelt Esther. ,,Jeroen nam de tijd voor ze en deed leuke dingen. Bordspelletjes, naar de speeltuin, stoeien, kletsen. Hij wilde ze dingen leren.”

Strijd

Als hij eind 2008 een punt zet achter de stroeve relatie met Iris, begint een slepende juridische, financiële en emotionele strijd om geld, goederen en om Ruben en Julian.

Aanvankelijk wonen de ouders beurtelings in de woning bij de kinderen. Als zijn ex op een dag de sloten verandert, bepaalt de rechter dat zij het huis krijgt. Jeroen woont eerst bij zijn ouders, daarna in een appartement in Zeist. De kinderen zijn elke maandag tot woensdag en om het weekend, bij hem.

Iris spant met steun van haar vader rechtszaken aan. Ze eist meer kinderalimentatie en geld voor de eindafrekening. Ze vraagt de rechter zelfs om zich te buigen over de verdeling van een scartkabel en champagneglazen. Jeroen vecht voor zijn recht. Zijn ex werkt niet mee aan het afhandelen van zaken, zoals het opheffen van een gezamenlijke rekening, afstand doen van haar partnerpensioen en Jeroen ontslaan uit zijn hoofdelijke aansprakelijkheid van de hypotheekschuld.

De rechtszaken kosten hem ruim 50.000 euro, terwijl zijn ex dwangsommen negeert. Esther: ,,Jeroen deed vaak water bij de wijn en heeft zo veel mogelijk geschikt, om de kinderen niet de dupe te laten worden.” Zijn enige belang zijn Ruben en Julian. Hij schrijft de Raad voor de Kinderbescherming: ,,Iris weet dat het buitenspel zetten van de zorg voor de jongens mijn ‘zwakke plek’ is.”

Hij voelt dat zijn ex hem tegengewerkt in de omgang met zijn kinderen. Ze stelt het co- ouderschap ter discussie. Twee keer krijgt hij de kinderen niet mee. Eerst bemiddelt de schooldirecteur, de tweede keer de politie.
Voor de ogen van Ruben en Julian houdt hij zich sterk. In de auto laat hij zijn tranen de vrije loop. ,,De stress die hij voelde, liet hij niet merken aan de jongens. Jeroen bleef altijd netjes vechten, nooit over de ruggen van de kinderen. Nooit zei hij een verkeerd woord over hun moeder waar zij bij waren.”

Jeroen vermoedt dat zijn ex een bewuste tactiek van moddergooien toepast om instanties aan haar kant te krijgen. Ze laat rechters en hulpverleners herhaaldelijk weten dat de kinderen zich niet veilig voelen bij hun vader, psychisch lijden en dat Jeroen therapie voor zijn zoons tegenhoudt. Waar hij aandringt op een oplossing via zorgcoördinatie en mediation, blijft zij melden dat de jongens in hun broek poepen door de omgang met Jeroen. Ze botsen over de opvoeding. Jeroen is strenger en leert hen regels en zelfstandigheid. Hun moeder is bezorgder en gaat meer voor overleg.

Elke keer merkt hij dat de zorgen om de kinderen niet met hem worden gedeeld, ook al doet hij in een mail aan de school, huisarts en alle hulpverleners het dringende verzoek om transparantie. Op cruciale momenten wordt Jeroen in het proces op achterstand gezet. In 2009 hoort hij pas na een halfjaar dat bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling (AMK) meerdere meldingen tegen hemzijn binnengekomen, van zijn ex en haar hulpverleners.

Datzelfde gebeurt begin 2012 als bij de GGD-arts een anonieme melding binnenkomt van ‘iemand uit de familie van Iris’. Esther: ,,Het leek erop dat Iris probeerde via de hulpverlening grip op Jeroen te krijgen. Ze gunde hem de kinderen niet. Alles wat hij deed, was fout. Hoe leuk we het ook hadden, hij moest elke keer bewijzen dat hij een goede vader was.”

De vermoedens van lichamelijke mishandeling en pedagogische verwaarlozing worden niet bevestigd, maar de aanhoudende beschuldigingen bezorgen Jeroen veel stress.
Over de GGD-melding schrijft hij: ,,Iris maakt mij zwart, schrijft onwaarheden en is bezig met stemmingmakerij. Iris schrijft dat ze vreest dat ik de kinderen wat aan zal doen.”

In die periode, begin 2012, gaat hij samenwonen met Esther. Ze hebben sinds eind 2010 een relatie. Esther is ook gescheiden en woont in Vleuten met een dochter en een zoon, die bijna even oud zijn als Ruben en Julian.

,,Tussen onze kinderen ging het goed. Jeroen was net zo lief voor mijn kinderen als voor Ruub en Juul. Hij verrijkte ons leven. Jeroen genoot van zijn kinderen, van mijn kinderen en van leuke dingen.” Jeroen heeft dan net met zijn ex ouderschapsbemiddeling positief afgerond. De strijd lijkt in rustiger vaarwater te komen.

Daar komt in oktober 2012 verandering in als de vader van Iris een consult bij het AMK heeft, omdat hij een ‘gedragsverandering’ bij de kinderen constateert.

,,Het was een strategische zet om na 2 jaar stilte het AMK toch weer bij het traject te betrekken en het dossier op het spoor richting de Raad voor de Kinderbescherming te krijgen,” vermoedt Esther. Zijn ex wil alleen per mail overdrachten sturen. Jeroen denkt dat zij zo een dossier wil opbouwen, en stopt met de overdrachtsmails.

,,Ik heb wel eens overwogen melding te maken van geestelijke mishandeling. Jeroen wilde dat niet. Daar kregen de kinderen alleen maar last van. Die zaten in een loyaliteitsconflict. Tot het laatste moment is hij blijven zoeken naar een oplossing.”

Een douche-incident (januari 2013), in het bijzijn van Esther, lijkt het tij te keren in zijn nadeel. De vier kinderen spelen in Vleuten met een racebaan. Ruben treitert, en Jeroen brengt hem naar zijn kamer. Als hij niet kalmeert, zet hij hem zonder kleren onder een warme douche, omdat hij als fysiotherapeut weet

dat andere prikkels hem uit zijn driftbui kunnen krijgen.
Als de moeder het verhaal van Ruben hoort, belt ze niet Jeroen, maar doet direct met Ruben aangifte bij de politie en meldt het bij Jeugdzorg. Jeroen weet van niets. 4 dagen later, tijdens een gesprek tussen Jeroen, zijn ex en Jeugdzorg, zwijgt iedereen over de aangifte uit angst voor een oplaaiende ruzie. Pas later hoort hij van de ambulante spoedhulp dat er een aangifte ligt.

Esther: ,,Hij was helemaal overstuur en intens verdrietig. Ze had wéér een stok gevonden om hem te slaan. Jeroen moest vechten tegen de bierkaai. Zijn jongens waren zijn levensdoel. Dieper konden ze hem niet raken. Telkens werd hij ten onrechte beschuldigd.”

In een mail aan Bureau Jeugdzorg Utrecht uit hij zijn moedeloosheid: ,,Het voelt of niemand mij wil geloven en dat ik al ben veroordeeld. Het beeld dat van mij wordt geschetst, is afschuwelijk, maar ik weet niet waar ik tegen moet knokken.” De kinderen lijden onder de spanningen. De schoolprestaties blijven achter. Ruben heeft driftbuien, Julian is stil en teruggetrokken.

Jeugdzorg schakelt de Raad voor de Kinderbescherming in. Eindelijk gaat een gezaghebbende instantie knopen doorhakken, hoopt Jeroen. Aan Jeugdzorg schrijft hij:
,,Ik ben van mening dat het na ruim 4 jaar strijd tijd is om de spreekwoordelijke bijl definitief te begraven, de wonden te likken, te accepteren dat Ruben en Julian bij mama én papa een ‘thuis’ hebben en verder te gaan met leven. Dit met wederzijds respect zodat iedereen weer kan opbloeien.”

Ondanks de aangifte rond het douche-incident komen Ruben en Julian wekelijks naar Vleuten. Jeroen mag de eerste weken niet met Ruben over de aangifte praten of hem vasthouden. Uiteindelijk mogen ze het uitpraten, maar alleen als Esther in de kamer ernaast meeluistert. Ze huilen en knuffelen.

De aangifte krijgen Jeroen en Esther niet in te zien. Ze horen alleen dat hij Ruben zou hebben geslagen en met kleren onder een koude douche heeft gezet. Ook zou hij de jongens dreigen hun hoofden in de wc-pot te stoppen als ze met volle mond praten, en zou Esther de monden van haar kinderen met zeep wassen bij scheldwoorden. Esther ontkent de aantijgingen. Het stoort haar dat niemand onderzoek heeft gedaan. Zij is nooit gehoord, haar kinderen evenmin.

,,In al die jaren is er geen hulpverlener geweest die Jeroen samen met Ruben en Julian bezig heeft gezien. We hebben aangeboden thuis camera’s op te hangen. We hebben Iris uitgenodigd om te kijken hoe de jongens hier wonen, maar dat wilde ze niet.” Alle beschuldigingen – ook al was er geen bewijs voor – worden overgenomen in rapporten, die van instantie naar instantie gaan.

Iedere hulpverlener komt met ‘gekleurde informatie’ binnen.
,,We waren uren per dag bezig om alle rapporten kritisch te lezen en beantwoorden. Sommige dingen klopten niet. Elke keer moest hij opnieuw zijn verhaal vertellen en zich bij voorbaat verdedigen. Daar is hij op een gegeven moment mee gestopt.” Bureau Jeugdzorg stelt Jeroen gerust. De contactpersoon beseft dat alle zorgwekkende verhalen alleen van Iris komen en ‘niet hard te maken zijn’. Ze zegt dat in haar verslag aan de Raad voor de Kinderbescherming staat dat moeder ‘haar lijntjes uitzet bij de huisarts en andere hulpverleners’.

Twee kanten

,,Ik zal heel duidelijk neerzetten dat jullie verhaal echt twee kanten heeft en ik zal geen waardeoordeel geven over wie schuldig is.” Een week later: ,,Kinderen voelen zich
in beide huizen onveilig. En die onveiligheid is structureel.”

Jeroen denkt dat zijn ex moeite heeft om de scheiding te verwerken en de kinderen los te laten. Hij vraagt om hen beiden psychologisch te laten testen. Dat gebeurt niet.
Als het onderzoek wordt uitgebreid naar de omgangsregeling, krijgt hij een naar voorgevoel. ,,Hij zei tegen mij: ‘Ik heb het gevoel dat het tussen mijn vingers door glipt’. Hij overwoog een moment om de kinderen volledig door hun moeder te laten opvoeden. Maar hij vond uiteindelijk dat de jongens beide ouders nodig hadden.” Esther gelooft dat het nog goed kan komen. Ze houden er ook rekening mee dat alleen Iris de kinderen zou krijgen. ,,Jeroen zei toen: ‘ik mag geen papa meer zijn’.”

Dan komt het advies van de raad. Zijn grootste angst wordt bewaarheid. Iris krijgt het conceptrapport eerder dan Jeroen. Geëmotioneerd zit hij in het gesprek met de raad als hij dat merkt. Wéér staat hij op achterstand. Hij heeft zijn keus gemaakt. Jeroen koopt een schop, hamer, zaklamp en spanbanden. De schop en de hamer heeft Esther wel in de schuur gezien. Daarmee maakt hij de tuin op orde. Binnen hangt hij lampen op. Alsof hij alles netjes wil achterlaten.

De eerste week van de meivakantie zijn de kinderen bij hun moeder. Op de crematie van een tante van Esther, praten ze nog over wat voor uitvaart zij zouden willen. Hoewel het douche-incident nog niet is onderzocht, wordt de aangifte wél opgenomen in het raadsonderzoek. Jeroen wordt pas op 2 mei urenlang verhoord door de politie.

,,Hij was aangeslagen. Weer had hij het gevoel dat ze hem niet geloofden en zich moest verdedigen. Hij wist niet meer welke instantie hij nog kon vertrouwen.”Een dag later laat hij zijn testament aanpassen.

Maandagochtend 6 mei. Jeroen haalt Ruben en Julian op in Zeist. Als Esther thuiskomt, zijn de jongens op de X-box aan het spelen. Het is een prachtige dag en ze eten samen in de tuin. Daarna maken Jeroen en de jongens zich klaar voor vertrek. Ze gaan naar een dam in Luxemburg, vertelt Jeroen. Julian wil er naartoe na het zien van een intro van een James Bond-film. Om 20.00 uur vertrekken ze.

,,Ik heb wat lekkers in hun tas gestopt. Ze zouden één nachtje weg blijven, want donderdag zouden Jeroen en Ruben naar de Ardennen gaan. Ik heb ze een kus en een knuffel gegeven. Ik vond het fijn dat ze met z’n drieën op pad gingen. Ik heb ze uitgezwaaid, niet wetende dat ik ze nooit meer levend terug zou zien.” Esther werkt die avond aan Jeroens rechtszaak over de eindafrekening. Om 22.30 uur belt hij. ,,Het was een heel kort gesprek. Hij was moe van de lange rit. De kinderen sliepen al. Ik spreek je morgen weer.”

De volgende ochtend reageert hij niet op telefoontjes en sms’jes. ’s Middags komen agenten naar het werk van Esther. Jeroen heeft zelfmoord gepleegd in het Doornse Gat, op de dag dat hij bij de Kinderbescherming moest komen. Tijd om dat te verwerken heeft ze niet. Ruben en Julian zijn spoorloos. De politie doet huiszoeking in Vleuten. Esther vindt zijn afscheidsbrief. Ze leest daarin voor het eerst over het
raadsadvies.

Jeroen schrijft dat hij van haar houdt en biedt excuses aan, omdat hij de dingen niet met haar heeft gedeeld. Hij wil niet dat zij zichzelf iets kan verwijten. ,,Klaarblijkelijk is mijn visie op de wereld niet zoals Jeugdzorg dat ziet. De scope is te klein en ik heb een dringende behoefte om een signaal af te geven. Er zijn te veel fouten gemaakt. (…) Op is op. Genoeg is genoeg. Blijkbaar mag het gewoon niet zijn.”

Esther haalt het huis overhoop in de hoop op een aanwijzing. Ze reconstrueert de laatste weken en praat dagenlang met rechercheurs. ,,Mijn gedachten schoten alle kanten op. Misschien had hij een huisje gehuurd en zaten de jongens met zakken chips computerspelletjes te spelen.”

Ze krijgt de kans niet om haar eigen kinderen, die bij haar ouders zitten, het nieuws zelf te vertellen. Als haar broer hen ophaalt, zien ze langs de snelweg billboards met een Amber Alert en een grote foto van hun ‘Ruub’ en ‘Juul’.” Het hele land zoekt mee. Esther rijdt de route die Jeroen die laatste uren heeft gereden, naar Limburg en weer terug.

,,De vader van Iris heeft één keer gebeld. Hij wilde dat we gingen samenwerken. Ik heb gezegd dat ze dat eerder hadden moeten doen. Als moeder voel ik mee, wat dit onmetelijke verlies met haar doet. Die pijn gun ik niemand. Tegelijk moet ik tot mijn grote spijt constateren dat zij een grote rol heeft gespeeld in deze tragedie.” Terwijl alles draait om de zoektocht, moet de uitvaart van Jeroen worden geregeld. ,,Mijn vent was ik kwijt, terwijl ik hem nodig had, en de kinderen waren weg. Ik zat met oneindig veel verdriet, boosheid, gemis.”

Op pinksterzondag 19 mei komt het verlossende en tevens gevreesde telefoontje. De lichamen van Ruben en Julian zijn gevonden in een duiker bij Cothen, vlakbij Wijk bij Duurstede waar Jeroen opgroeide.De jongens krijgt Esther niet meer te zien. Aan de hand van een beschrijving via de telefoon identificeert ze hun kleding. ,,Ik geloof niet dat Jeroen het heeft gedaan uit wraak op zijn ex. Ik denk dat hij ze op deze manier wilde beschermen tegen een opvoeding zonder vader. De enige manier was om ze mee te nemen de dood in. Dat had hij nooit mogen doen.”

De begrafenis van Jeroen wordt uitgesteld, omdat zijn lichaam weer in beslag wordt genomen. Op 24 mei wordt Jeroen Denis in besloten kring gecremeerd. Op zijn kist liggen twee pluchen otters. De knuffels van Ruben en Julian. Met twee kaarsjes en een stralende foto van hun drieën. ,,Zo waren zijn jongens toch bij hem bij de uitvaart. De dienst was mooi, intiem en heel persoonlijk.”

Enkele dagen later is de begrafenis van Ruben en Julian. De familie van Jeroen is niet welkom. ,,Iris zei dat we misschien mochten komen als we een teken van liefde zouden geven. Hoezo teken van liefde? Ik heb die jaren ook mijn liefde aan Ruben en Julian gegeven en voor ze gezorgd. Ik was zo kwaad.”

Na bemiddeling van de burgemeesters mogen Jeroens nabestaanden een dag voor de uitvaart afscheid nemen. ,,Ik vroeg of ik foto’s van ze mocht zien. Dat werd me afgeraden. Misschien is dat beter en moet ik ze herinneren zoals ik ze weg heb zien gaan. Lachend, stuiterend en ontzettend blij.”
Ze krijgen alsnog een uitnodiging. Esther gaat samen met haar kinderen. Op het graf van de jongens zetten ze lavendelplantjes. ,,Juul zat daar altijd met zijn handen aan omdat hij het zo lekker vond ruiken.”

Pijnlijk

Nu is het bijna kerst 2013. ,,Ik heb sinterklaas gevierd voor de kinderen, maar eigenlijk wilde ik dat niet. Met kerst gaan we weg. Het is vluchtgedrag. Dit is de tijd voor bezinning. Ik wil helemaal niet terugblikken. Dat is te pijnlijk.”

Ze is bezig om de spullen van Jeroen op te ruimen, net als de kamer van Ruben en Julian. Dierbare dingen bewaart ze: spelletjes, tekeningen, knutseltjes. Hun lievelingsknuffels liggen bij haar kinderen in bed. Dat voelt heel vertrouwd. De doodsoorzaak van Ruben en Julian en het tijdstip van overlijden kunnen niet meer worden achterhaald. Esther sluit, hoe gek dat ook klinkt met deze afloop, een gewelddadige dood uit. Daarvoor hield hij te veel van ze. Van Bureau Jeugdzorg hoort Esther nooit meer iets. De ouders van Jeroen krijgen geen toestemming om het dossier in te zien.

Esther heeft vorige maand met de Raad voor de Kinderbescherming gesproken. Ze wil weten waar het advies op gebaseerd was, omdat de Inspectie voor de Jeugdzorg concludeert dat Jeroen tegenover instellingen altijd ‘betrokken, redelijk en meewerkend’ was.Het antwoord is onbevredigend. ,,Ik ben voornemens niet verder te reageren op uw mails,” schrijft de raad na haar verzoek om meer uitleg.

,,Natuurlijk neem ik het hem kwalijk dat hij het advies niet met me heeft gedeeld. Ik had er met hem voor willen vechten. Maar in zijn wanhoop is hij voorbijgegaan aan het verdriet dat hij mij en zijn familie zou aandoen,” zegt Esther.

,,Jeroen genoot ervan als hij andere mensen kon helpen. Nu heeft niemand hem kunnen helpen. Zelfs ik niet. Al kan ik maar één ouder of kind helpen door mijn verhaal te doen. Dan is hun dood niet voor niets geweest.”

INTERVIEW zoals het stond in het AD van 21-12-2013 met Esther Kelder, vriendin van de vader van Ruben en Julian

‘Ik hoop dat dit Esther helpt bij de verwerking van haar verdriet’

De strekking van het bovenstaande verhaal is door het AD voorgelegd aan Iris van der Schuit, de moeder van Ruben en Julian. Haar advocaat, mr. E.W. Bosch, deelt ons mede dat zijn cliënte de interpretatie en mening van Esther Kelder respecteert.

Zijn cliënte herkent zich echter in het geheel niet in het geschetste beeld. Dit verschil van inzicht toont aan dat een ieder verschillend over een bepaalde situatie kan oordelen.

Uit respect voor Esther Kelder wordt niet inhoudelijk op het artikel gereageerd. Iris van der Schuit: ,,Ik hoop dat de publicatie van dit verhaal Esther helpt bij de verwerking van haar verdriet.” Voor het overige kiest Iris van der Schuit ervoor geen verdere mededelingen te doen in de media.

Lees ook onze weergave op deze zaak met chronologische volgorde (Tijdlijn) van de gebeurtenissen van dit drama:
Jeugdzorg handelde te traag en verkeerd in zaak Julian en Ruben

Verhuist Naar Engeland vanwege Jeugdzorg Nederland

Een gezin 2 volwassenen en 3 kinderen van 3, 4 en 6 jaar oud zijn verhuist naar Groot Brittannië, en hebben dat besluit genomen na in maart 2011 door dat zij door BJZ Limburg van diverse dingen beschuldigd zijn welke geheel onjuist zijn.
Verhuist Naar Engeland vanwege Jeugdzorg Nederland
Zij hebben eerst goede ondersteuning gehad van BJZ in de vorm van snelle hulp richting de voedselbank, en wat ondersteuning om het huishuiden wat op de rit te krijgen (tijdens en kort na zwangerschap)

En dit is hun verhaal!

Toen alles beter ging is BJZ continu gaan beweren dat wij hun voorwaarden niet nakwamen, wat onjuist is (ik heb alle gesprekken opgenomen, en heb afspraken kunnen terug luisteren)
Op een gegeven moment zijn zij zelfs met leugens/onwaarheden gekomen en hebben en zijn met die informatie naar een 3e partij gezonden om beslissing te nemen (ik denk dat het raad voor kinderbescherming was maar weet niet zeker)
Wij vreesde hierdoor voor uithuisplaatsing aangezien we diverse gevallen hiervan kennen in onze omgeving, en in een gesprek met hun konden zij ons ook geen uitsluitsel geven.

Omdat we alle vertrouwen kwijt waren, en zij onjuiste gegevens als beslissingen materiaal gebruiken hebben wij besloten om alles achter te laten en te vertrekken (DIRECT)

We hebben ons eigen huis wat we in 2007 gekocht hebben achtergelaten, inclusief ALLES er in en er omheen.
We zijn vertrokken naar België waar we een stacaravan geregeld hadden en hebben daar 3 maanden gewoond.
In die tijd hebben we wel contact gehad met BJZ België, en zij waren op de hoogte van praktijken in NL en hun mening over ons verschilt geheel van die van NL.

Omdat vinden van een woning lastig is als er geen werk is, en omgekeerd.

Maar in een vakantie naar Engeland 3 maanden later heeft alles veranderd, tijdens die vakantie kreeg ik een baan aangeboden, en we hebben ons in de UK gevestigd.

Het eerste jaar in de UK hebben we gedaan zonder enige benefit(uitkering) maar na een jaar hebben we ook dit aangevraagd en met deze hulp kunnen we nu goed rondkomen, en ons eigen bedrijfje hier groeit langzaam maar gaat de goede kant op.

In Nederland zijn we geheel verdwenen, we hebben alles achtergelaten en niet meer omgekeken.
Ik weet dat het huis via executie verkocht is, en ik heb nog een kleine lening open staan.
Maar eerst gaat ons lever hier voor, en als ons leven hier geweldig is, dan gaan we eens kijken of Nederland nog geld van ons gaat krijgen.

De leugens en onwaarheden welke uiteindelijk de drempel waren was een voorval op 30 december 2010.
in de relatie hadden wat wrijving op sommige momenten, en mijn vrouw gaf aan weg te gaan en naar mijn vader te gaan (200km verderop) en ik heb haar gezegd als dat is wat zij wil dan moet je dat doen.
zij is op dat moment het huis verlaten en weg gegaan.
Ik heb omdat zij toch langdurig weg zou zijn, de knip op de deur gedaan (en deze kon dus niet meer van buiten geopend worden)
Mijn vrouw heeft echter anders besloten en stond om 4 uur in de nacht voor de deur met de taxi welke zij terug genomen had, maar kon dus het huis niet in.
Zij heeft geprobeerd om mij te bellen maar ik heb het geluid van mijn telefoon stil staan en werd daar niet direct wakker van, ook heeft zij er niet aan gedacht om gewoon op de deurbel te drukken.

Omdat ze er niet in kon heeft ze geïnformeerd waar ze heen zou kunnen gaan (open vraag een politie gesteld) zij wou gewoon een paar uurtjes ergen heen zodat als het weer normaal dag was zij terug kon komen, de politie vindt het echter nodig om langs te komen, en deze stonden dus om 4 uur in de nacht met 2 auto’s en 4 man sterk voor de deur.
Ruim daarvoor was ik wakker geworden en zag ik de taxi voor de deur. Ik heb daarop de deur van zijn slot gedaan en het licht aangedaan daar.

Omdat zij hier niet opgelet heeft was de politie de eerste die de deur probeerde dus open was. En politie wou graag eerst met mij praten. En die komen dus mijn huis binnen.
Ik heb even met ze gepraat en zij zagen geen enkel probleem (ik ben juist GEEN agressief persoon, en het probleem wat ik had met mijn vrouw was juist omdat ik NIET praat/reageer op haar in mijn ogen gezeur over van alles en nog wat)

Politie is dus weer vertrokken en mijn vrouw kon naar binnen.

Echter op 2 Jan, krijgen wij bezoek van BJZ, omdat zij een melding van de politie gehad zouden hebben omdat er ook kinderen in huis waren (die lagen te slapen en hebben NIETS hiervan meegekregen totdat de politie ook hun kamer in komt stormen om te kijken of hun in orde zijn)

De melding van de politie zou zeggen dat mijn vrouw gezegd zou hebben dat “ze vreesde voor het leven van de kinderen” dit is absoluut geen uitspraak van haar geweest, zij kent mij en het laatste wie ik kwaad zou doen zijn mijn kinderen. en ze zegt zelf ook dat zij dit nooit gezegd heeft.

Echter nu staat deze tekst in de rapporten van BJZ.
We hebben van alles geprobeerd om de opnames te pakken te krijgen van de Meldkamer van de politie, aangezien er hier sprake is van een onjuiste melding.

Geen enkele medewerking van BJZ hierin, en er is gewoon geen mogelijkheid om hier de waarheid boven tafel te krijgen.
We hebben BJZ gevraagd om bewijs van deze melding/tekst, waarna zij komen met een printje van iets wat er uit ziet alsof het in notepad op de computer geschreven is, en wat geheel niet lijkt op iets wat politie ook maar zouden schrijven (ik heb voor justitie gewerkt en weet best het een en ander van taal en schrijfwijze van hun)

Maar vanwege deze melding hebben wij niet aan hun voorwaarde voldaan en zijn zij daarmee naar die andere organisatie gegaan, en omdat deze melding als 100% waarheid gezien word is dit zwaarwegend in een beslissing.

Wij hebben toen dan ook de beslissing genomen om weg te gaan.

het proces van verhuizing:
Die was er eigenlijk niet. We hebben onze kleding ingepakt (zeer beperkt) wat beddengoed meegenomen en het reisbedje (we hadden een zoon van minder dan een jaar)
We zijn naar de gemeente Heerlen gegaan, en hebben ons per direct uitgeschreven uit het bevolking register! Bestemming onbekend was de bedoeling, maar omdat ze iets moesten invullen hebben we aangegeven dat we naar België gingen.

Zodra we die papieren hadden zijn we naar de school gegaan waar de oudste op dat moment opzat (4 jaar toen) en we hebben hem opgehaald.
hij heeft nog even chips uitgedeeld in de klas, en we hebben een brief aan de lerares gegeven welke onze situatie uitlegt, ze was geschokt en had dit nooit verwacht maar kon het wel begrijpen.

We zijn vervolgens naar ons huis gegaan hebben de laatste spullen in de auto gedaan en zijn vertrokken naar de caravan die we in België op een camping in Zutendaal hadden staan, en waarvoor het grootste gedeelte van het seizoen ondertussen betaald was.

In de latere middag zijn we nog even terug gegaan naar Nederland, hebben daar wat gegeten in een restaurant en nog een paar spullen opgehaald uit het huis.
Nu met een veel veiliger gevoel, want omdat we geen inwoners meer zijn van Nederland heeft BJZ en de kinderrechter GEEN zeggenschap peer op dat moment.

We zijn in de komende maand nog een paar keer terug geweest om nog een paar kleine dingen op te halen. een paar foto’s de wasmachine, de wasdroger. en die hebben we allemaal in de voortent van de caravan geplaatst zodat we daar normaal alles konden doen.

Vervolgens hebben we alles achtergelaten.
Er zijn geen rekeningen meer betaald, geen dingen opgezegd, helemaal niets meer, er was geen geld op de Nederlandse bank rekening (we hebben een Belgische rekening geopend welke we gebruikte voor sommige dingen aangezien je tegenwoordig sommige dingen met je pas moet betalen)

We hebben de tijd kunnen overleven door het werk van mijn vrouw, en volledig dankzij haar hebben we de stappen kunnen nemen welke we genomen hebben.

IN Nederland heeft zijn een paar weken in de prostitutie gewerkt en diverse mannen ontvangen, dit was snel en makkelijk geld. niet echt de meest gebruikelijke baan, maar voor ons wel de redding geweest.

In België heeft zij dit werk voortgezet, en in België is dit een stuk beter dan in Nederland, de love hotels die je daar heb, en sommige clubs (waar je goede en slechte van heb)

dit inkomen heeft het mogelijk gemaakt om het 2e deel van de camping te betalen, en hiervan hebben we ook een abonnement op Plopsaland kunnen betalen, zodat de kinderen ook wat leuks hebben buiten de kleine en houden caravan.

ook hebben we hiervan geld apart kunnen zetten, waarmee we onze vakantie naar Engeland hebben kunnen bekostigen, dit heeft ons voorzien in de eerste 2 maanden in de UK.
eerste een paar weken rond trekken en kijken, en vervolgens uitzitten tot mijn eerste uitbetaling van het werk wat ik aangeboden gekregen heb.

Na het werk aangeboden te krijgen zijn we nog een keer terug geweest naar belgie om daar de caravan af te handelen aangezien de planning er niet was om terug te komen, wat we ook niet gedaan hebben.

Het werk in de UK heb ik 6-7 maanden gedaan, en in de eerste maand zaten we nog in een tent (nog steeds met de jonge kinderen) en daarna in een motel.

Omdat ik na 2 weken ziekte niet weer welkom was om te komen werken bij deze geweldige werkgever 😉 moest we opzoek naar een alternatief. en heeft mijn vrouw hier nadat de reserves bijna op waren weer in gesprongen en wederom in de erotiek gewerkt, hier door diverse mannen te ontvangen in de tijdelijke huis waar we woonde,

Ondertussen werken we nog steeds in de erotiek, maar deze is nu beperkt tot webcam werk, en dit levert een inkomen op variërend van 125 – 300 pond per week voor een paar uurtjes per dag werk.

Daarnaast heb ik mijn eigen business, welke langzaam groeit (is gebaseerd op continu inkomen van klanten welke eenmalig binnengehaald zijn, dus dit gaat alleen maar omhoog, en niet meer omlaag, het duurt echte wel wat langer tot het een vol inkomen is, maar de vooruitzichten zijn echt heel erg goed hiermee en we gaan de goede kant op

Nadat we eerste een jaar zonder enige uitkering (benefit) gedaan hebben, hebben we deze nu ook aangevraagd. Dus de childbenefit (kinderbijslag) is hier nu wekelijks 47 pond en we krijgen ook huursubsidie (144 per week)
De gemeentelijke belasting hebben we vrijstelling van en was dus 0 (regels zijn nu aangepast en nu betalen we 14 in de maand)

Het vinden van werk, starten van een eigen bedrijf, en je vestigen in de UK is zeer makkelijk
Geen papieren nodig, gewoon verhuurder aanspreken en huren, je moet allen wel rekening houden met een borg en vooruit betaling. De borg is vak 1.5 tot 2 keer de huurprijs net zoals in Nederland.

Werk kan je ook doen zonder vergunning, want als Europeaan kan je hier overal wonen en werken.
Je rijbewijs is gewoon geldig, en je ID ook dus je hoeft echt niets te regelen om je hier te vestigen.

Als ons inkomen echt goed is, en we het kunnen financieren willen we een opvang opzetten, om die eerste stappen in de UK voor BJZ slachtoffers makkelijker te maken, maar dat is een meerjarig plan voor ons.

BJZ NL heeft contact opgenomen met BJZ België, en deze hebben wij ook gesproken, met resultaat dat BJZ NL GEK is, alles met ons was oké.
BJZ België weer dat wij naar de UK wilde gaan en zij stonden daar achter, en mochten we terug komen en hulp nodig hebben met vinden van huis en werk dan konden we contact opnemen en zouden zij hierbij helpen

In de UK is er geen contact geweest met BJZ UK, en we hebben geen enkel contact met Nederland ander dan met familie over het internet

Er zijn zeer beperkt aantal mensen die ons adres kennen, al zou dat wel eenvoudig te vinden zijn als iemand dat wil.
Het eigen bedrijf is ten slotte vrij makkelijk te vinden, en mijn naam is ook niet echt een geheim.

BJZ heeft ons veel pijn gedaan, zijn hebben ons gepusht in de erotiek aangezien ze geen andere opties open lieten.
BJZ heeft er voor gezorgd dat we Niet meer naar NL komen, stel ze zouden nog iets uithalen, en toch de kinderen willen afnemen, alleen de angst daarvoor al.

We hebben NL achtergelaten met schulden, we hadden een eigen huis welke ondertussen vie executie verkoop verkocht is, we hadden een lening van 7000 euro welke ook niet verder afbetaald is. En ik heb tijdens een van onze laatste bezoeken aan NL na het vertrek een bekeuring gekregen voor onverzekerd rijden welke nooit betaald is.

Mocht ik dus in NL zijn en aangehouden worden dan verlangen ze die bekeuring direct contant wat ik niet kan betalen en dus zetten ze je gevangen tot het betaald is (aangezien ik nu buitenlander ben)

Al met al, bezoeken van familie in NL is geen optie meer voor ons, wij beperken ons tot België, en als iemand ons wil zien kunnen ze de grens over komen naar België. dit is zeker een effect op ons nu nog steeds.

Er zijn trouwens nog meer onwaarheden, Maar BJZ heeft LETTERLIJK gezegd dat hun bevindingen NIET gebaseerd zijn op Waarheid maar op MENING van de “hulp”
Zij gebruiken dit echter wel als zijnde waarheid in hun rapporten.

Groet,
Van ons 5jes (2 adult en 3 kinderen nu 3, 4, en 6 jaar)

Vrolijk lachende gezin wacht een arrestatiebevel van jeugdzorg

Bij Jeugdzorg gaan alle alarmbellen rinkelen als Paul en Anna met hun dochters naar Duitsland vertrekken. Zo ontlopen ze hulpverleners die ze diep wantrouwen. Volgens hun advocaat houdt Jeugdzorg een klopjacht op het gezin. Hoe probleempjes leiden tot een drama.

 
Vrolijk lachende gezin wacht een arrestatiebevel van jeugdzorg

 
Catharina, Carmen en Caithlyn zijn vrolijk. Ze komen uit Ballorig, de overdekte speeltuin van Hoogezand, waar ze samen met hun ouders anderhalf uur zijn geweest. Iedereen is opgewekt, zo zien twee gezinsvoogden die staan te wachten.

Ze hebben alle vertrouwen in een soepel verloop, de hulp is op gang gekomen en nieuwe afspraken zijn gemaakt. Vader Paul en moeder Anna geven hun dochtertjes nog een laatste knuffel voor vertrek. Of toch niet?

Nee, toch niet. Heel rustig zetten ze hun kinderen op de achterbank van de groene Opel Vectra. We nemen ze mee, zegt Anna gedecideerd. De gezinsvoogden voelen zich voor het blok gezet. Voor geen goud willen ze de vredige sfeer doorbreken door nu de strijd aan te gaan en de kinderen uit de auto te trekken. We kunnen jullie niet tegenhouden, zegt een van hen. Maar weet dat het op jullie eigen verantwoordelijkheid gebeurt.

Anna maakt nog een verontschuldigend gebaar, dan trekt ze het portier dicht. Ze rijden weg richting Duitse grens. Nog geen 24 uur later verspreidt de Groningse politie een opsporingsbericht. De politie en Bureau Jeugdzorg zijn op zoek naar drie minderjarige meisjes (2, 5 en 6 jaar oud) uit Stadskanaal. De politie gaat ervan uit dat ze door hun biologische ouders zijn ontvoerd.

Nu, een maand later, zijn ouders en kinderen nog altijd op de vlucht voor de politie. Huilend vertelt oma Saskia aan de telefoon dat zij haar sieraden heeft moeten verkopen om het ondergedoken gezin financieel te onderhouden.

Nooit mogen ze meer terug naar Nederland, bezweert ze. Tot aan de rechters toe liegen en draaien ze hier. Hoe kun je kinderen aan wie niets mankeert uit huis plaatsen? Kinderen horen bij hun ouders te zijn, je mag een gezin niet zo kapot maken als Jeugdzorg doet.

Het is niet voor het eerst en het zal niet voor het laatst zijn dat een gezin in problemen zich in de hoek geduwd voelt door de hulpverlener en op de vlucht slaat. Ook een reconstructie van dit Groningse drama laat een patstelling zien die is veroorzaakt door diep wantrouwen in instellingen van de overheid.

Op het consultatiebureau in hun woonplaats Stadskanaal hebben Anna (42) en Paul (33) weleens laten vallen het moeilijk te vinden drie kleine kinderen te verzorgen. Anna werkt al achttien jaar bij een restaurant in een ziekenhuis. Paul is afgekeurd op medische gronden, maar klust soms zwart bij. Hun relatie loopt niet soepel, ze maken overal ruzie over.

We hadden gewoon wat probleempjes, zegt Paul deze zomer. Onenigheid, zoals dat in elke relatie wel voorkomt. Maar ruziënde partners lopen meestal niet naar de politie om elkaar te beschuldigen van huiselijk geweld. Paul en Anna wel. Op 3 januari 2010 meldt Anna zich op het bureau. Ze zegt dat Paul haar meerdere keren heeft geslagen en geschopt. De kinderen waren erbij.

Driekwart jaar later staat Paul bij de politie op de stoep. Anna mishandelt hem én Catharina, Carmen en Caithlyn. Ze slaat en krabt en schreeuwt. Een dag later komt hij terug om de politie te vertellen dat zij borderline heeft en dreigt met een familiedrama. Pas als hij eind 2010 op het bureau verschijnt in een kogelvrij vest wordt de zaak serieus genomen. Anna krijgt een huisverbod van tien dagen.

Later verklaren de ouders dat ze de beschuldigingen op aanraden van het Advies- en Steunpunt Huiselijk Geweld hebben aangedikt. Paul: Er werd tegen ons gezegd dat we aangifte moesten doen, dat dat de snelste manier was om hulp te krijgen.

Links en rechts worden pogingen gedaan die hulpverlening op te zetten. In maart 2011 onderzoekt de ggz (geestelijke gezondheidszorg) de ouders. Anna blijkt zwakbegaafd, is emotioneel en kan volgens de deskundigen moeilijk oorzaak en gevolg scheiden. Ze vertoont trekken van een borderliner. Verbaal is ze niet tegen Paul opgewassen. Hij is volgens de psycholoog star, het is vrijwel ondoenlijk hem van opvatting te doen veranderen. Een bovengemiddeld intelligente ruziezoeker, met autistische trekjes.

Deze analyse gaat er bij de ouders niet in. Zij blijven volhouden dat er met hen niet zoveel bijzonders aan de hand is. Bureau Jeugdzorg Groningen, dat er inmiddels bij betrokken is, kan moeilijk met het stel uit de voeten. Paul en Anna schreeuwen om hulp, maar die accepteren ze niet. Op afspraken laten ze verstek gaan.

Veilig bij oma
In oktober 2011 escaleert de boel in Stadskanaal opnieuw. Anna beschuldigt Paul van koopziek gedrag. Paul brengt de drie meisjes naar hun oma. Daar zijn ze in elk geval veilig. Anna laat nieuwe sloten op de deuren zetten en Paul kan het huis niet meer in. Bij de politie verklaart hij een dag later dat Anna met een mes heeft gedreigd zichzelf van het leven te beroven.

Dat is de druppel. Bureau Jeugdzorg concludeert dat er met vrijwillige hulpverlening niets wordt bereikt, en schakelt de Raad voor de Kinderbescherming in. Die doet onderzoek en schrijft een rapport dat door de advocaat van de ouders aan de Volkskrant is verstrekt. De conclusies zijn bikkelhard. De drie meisjes hebben een veilige en gestructureerde plek nodig en hun ouders kunnen die niet bieden. Ze hebben een omgeving nodig zonder huiselijk geweld. Een omgeving zonder Paul en Anna. De kinderbescherming vindt dat de gezinsvoogd moet onderzoeken of de meisjes voorlopig bij hun oma kunnen blijven wonen, een voor hen vertrouwde plek.

Paul en Anna lezen het rapport op 10 november. Ze schrikken en zijn boos. Paul schrijft een brief. Hij is het niet eens met de analyses die van hem en Anna zijn gegeven. De kinderen zijn ook nooit oor- of ooggetuigen geweest van hun ruzies. In plaats van de volle 100 procent verantwoordelijkheid die ik als vader voor mijn kinderen heb en neem, neem ik nu 200 procent verantwoordelijkheid voor mijn kinderen om ze te beschermen tegen jullie, schrijft hij. Eensgezind ondertekenen de ouders de handgeschreven brief, die de prelude vormt van onverwachte ontwikkelingen.

Op 23 november rinkelt bij Jeugdzorg de telefoon. Een ambtenaar van de gemeente Stadskanaal meldt dat Paul en Anna met hun dochters zijn vertrokken naar Duitsland. Ze hebben nieuwe paspoorten aangevraagd en zich ingeschreven in Esterwegen, 30 kilometer voorbij de grens.

Bij de hulpverleners in Groningen gaan alle alarmbellen af. Het zou niet voor het eerst zijn dat ouders op de vlucht slaan naar het buitenland als de bemoeienis van Jeugdzorg te intens wordt. Met spoed wordt bij de rechtbank een verzoek tot ondertoezichtstelling en een machtiging tot uithuisplaatsing aangevraagd.

Maar Paul en Anna snappen niet waar Bureau Jeugdzorg zich druk over maakt. We hadden al veel langer plannen om naar Duitsland te verhuizen. Ze hebben voor twee jaar een huurcontract afgesloten, er zijn ziektekostenverzekeringen aangegaan. De vaste telefoonaansluiting is geregeld en de kinderen krijgen elk een spaarbankboekje bij een Duitse bank. Dus hoezo was dit een halsoverkop vertrek? Wie anders dan zij voerden het ouderlijk gezag op dat moment?

De instanties denken er anders over. De kinderrechter stelt het gezin onder toezicht en er komt een machtiging tot uithuisplaatsing. Jeugdzorg schakelt de Duitse zusterorganisatie in. Het was lastig voor een gezinsvoogd om met de kinderen in Duitsland contact te houden, vandaar dat we de informatie hebben doorgespeeld naar het Jugendamt.

Op 23 december zitten Catharina, Carmen en Cathlyn met hun ouders gezellig te eten bij hun buren in Esterwegen. Ze zijn die dag naar een pretpark geweest. Dan klopt de politie aan de deur. Onder gehuil en geschreeuw worden de meisjes gescheiden van hun ouders. Medewerkers van het Jugendamt brengen de kinderen naar een Duits kindertehuis, waar ze Kerst 2011 doorbrengen.

Een paar dagen later stopt er bij de grensovergang een personenbusje. Drie kleine meisjes met blonde krullen stappen uit en worden overgedragen aan gezinsvoogden van Jeugdzorg Groningen. Catharina, de oudste, wordt gescheiden van haar jongere zusjes. Ze gaan naar twee verschillende pleeggezinnen. Er is geen pleeggezin te vinden dat de drie kleintjes samen kan opvangen.

Een ordinaire ontvoering, zegt advocaat Huib Struycken. De Nederlandse instanties hebben in Duitsland niets te vertellen. Ze hadden de kinderen nooit mogen weghalen bij hun ouders. Namens de ouders begint hij een reeks rechtszaken.

De rechterlijke macht spant samen met Bureau Jeugdzorg, is zijn rotsvaste overtuiging. Hij bladert door zijn papieren. Zie je deze datum? In dit verslag staat dat op 23 november een verzoek door de Raad van de Kinderbescherming is gedaan, terwijl boven het rapport 25 november staat.

Het zijn flagrante leugens. Zonder recht of titel worden kinderen bij hun ouders vandaan geplukt, op transport gezet naar Nederland en ondergebracht op geheime adressen. Als er nou een reële indicatie was, maar er zijn alleen maar verzinsels over mishandeling, over aangiften.

Intussen werkt Bureau Jeugdzorg aan een omgangsregeling. Eens per twee weken mogen Paul en Anna onder toeziend oog van de gezinsvoogden hun dochtertjes zien. Een van de gezinsvoogden: We hebben de ouders letterlijk gezegd: probeer met ons samen te werken. Het is niet in ons belang en niet in jullie belang dat de kinderen zijn weggehaald.

Amandelen knippen
De bezoekuren gaan soms goed. Maar als bij Catharina de amandelen moeten worden geknipt, geven haar ouders geen toestemming. Voor een bezoek aan de schoolarts evenmin, omdat ze niemand meer vertrouwen. Telkens als Paul en Anna zich lijken open te stellen voor de voorstellen van de gezinsvoogd, doorkruist de advocaat volgens Bureau Jeugdzorg de plannen. De advocaat zou ook kunnen zeggen: juridisch gezien hebben wij weliswaar gelijk, maar laten we in het belang van de kinderen maar samenwerken met de hulpverleners. Een advocaat kan in die zin een positieve invloed hebben, maar hier was dat niet het geval.

Advocaat Struycken ziet niet in waarom de ouders nog zouden samenwerken met instanties die hun kinderen illegaal hebben meegenomen en die geen enkele zeggingskracht hebben omdat Paul en Anna hun vaste verblijfplaats in Duitsland hebben. Hij heeft de ouders niet tegengehouden hun kinderen mee terug te nemen naar Duitsland. Hadden zij een andere keus dan?

Op vrijdag 28 september arriveren de gezinsvoogden iets te vroeg bij Ballorig, het speeltuintje in Hoogezand. Als de ouders komen aanrijden, springen de kinderen van blijdschap op. Samen gaan ze naar binnen. Anderhalf uur later rijden ze weg in de auto van oma. Terug naar Duitsland.

Nu ligt er een arrestatiebevel. De Duitse politie is al aan de deur geweest, reden voor advocaat Struycken om te spreken van een klopjacht. Waar het gezin verblijft, weet niemand. Alleen journalisten lukt het soms een ontmoeting te regelen. Paul en Anna staan in een anoniem hotel het Dagblad van het Noorden te woord. Op de foto staat een vrolijk gezin. Drie meisjes met de krulletjes van hun vader, gekleed in rode truitjes. Hun ouders met oma Saskia achter hen.

Het kan niet ingewikkeld zijn een gezin met drie meisjes op te sporen, maar er bestaat grote aarzeling de politie opnieuw te laten invallen. Wat is wijs en wat is in het belang van de kinderen?, vraagt Bureau Jeugdzorg zich af. Wij laten de zaak niet los. Er ligt een uitspraak van de rechter en die moeten we uitvoeren. We zijn niet bezig met een klopjacht. Wij hebben de zorg voor een veilige ontwikkeling van de kinderen en daarom hebben we de ouders opgeroepen met een mediator in gesprek te gaan.

Oma Saskia wilt het liefst dat Bureau Jeugdzorg de handen van het gezin aftrekt en rustig in Duitsland laat. Ik hoop echt dat morgen iemand zegt: stop met die jacht. Ik hoop dat er een rechter opstaat die zegt: ja, we hebben fouten gemaakt.

Patstelling

Wantrouwen en achterdocht kenmerken vaak de geschillen tussen hulpverleners en ouders, weet de Inspectie Jeugdzorg uit ervaring. De Inspectie houdt toezicht op de instellingen en bewaakt de kwaliteit van de zorg. Ouders vertrouwen Bureau Jeugdzorg vaak niet. Ze hebben evenmin vertrouwen in de onafhankelijkheid van klachtencommissies. Daarom wenden ze zich tot de Inspectie of ze nemen een advocaat in de arm.

In veel gevallen ontstaat er een patstelling, zoals in Groningen het geval is, hoewel er geen cijfers zijn. Soms blijven instellingen in een tunnelvisie hangen of treden ze strenger op dan nodig is uit angst fouten te maken. Of ouders doen beweringen die haaks staan op de waarheid, vaak via sociale media.

Ouders steken ook weleens met hun kroost de grens over om de voor hen ongewenste bemoeienis te vermijden. Dat kan effectief zijn: het mandaat van Bureau Jeugdzorg houdt op bij de landsgrens en niet altijd wordt de zusterorganisatie ingeschakeld.

In een enkel geval begint de Inspectie een onderzoek. Jeugdzorg Groningen heeft de vermeende ontvoering van de zusjes gemeld bij de Inspectie. Ingegrepen is er nog niet. Wel is geconstateerd dat er een juridische warboel is ontstaan. We zien vaker dat men het gaat zoeken in procedures, zegt woordvoerder Kees Paling.